-
Górskie szczyty – alegoria losu
Na im wyższy stopień los człowieka wyniesie, tym samotniej tam stoi i tym mroźniejsze owiewa go powietrze; górskie szczyty lśnią kusząco z oddali, ale gdy się na nie wejdzie, ma się do czynienia z mgłą i wichrem i lodem. Ratzeburg Julius (1841) /w/: Marcin Wawrzyńczak (wybór), Podróżnicy w Górach Olbrzymich. Antologia tekstów źródłowych 2, Wydawnictwo Wielka Izera & Schlesisches Muzeum, Chromiec – Görlitz 2022 s. 360
-
Samotność polityka
[…] Polityk powinien umieć podejmować decyzje niepopularne i mieć wizje obliczone na lata. Wymaga to odwagi nie ograniczającej się do słów i gestów, umizgów i schlebiania siłom ciemnym. Samotność jest wpisana w koszty takiej polityki. Prawdziwa niezależność i wierność własnym przekonaniom wymaga ceny, którą jest samotność. Trudno powiedzieć NIE, gdy wszyscy potakują. […] Za: Ryszard Marek Groński, Polityka 25/88