-
Niezwykła „rowerostrada” w Gminie Siedlisko
Siedlisko – Piękne Kąty. Formalnie posiada status drogi gminnej o przeznaczeniu przeciwpowodziowym. Dzięki niej okoliczni rolnicy mogą wygodnie dojechać do pól pomiędzy Pięknymi Kątami a Dębianką. W czasie zaś zagrożenia powodziowego czy pożarowego będą mogły przemieszczać się po niej ciężkie wozy strażackie. Jestem przekonany jednak, że przebudowana w sierpniu 2026 r. droga polna Piękne Kąty – Katarzynowo przypadnie do gustu także rowerzystom, nawet tym najbardziej wybrednym. Wykonana w technologii wałowanego betonu (RCC) szeroka jezdnia jest bowiem nie tylko niezwykle wytrzymała, ale też niepospolicie równa. Spoiny pomiędzy betonowymi blokami nie pogarszają komfortu jazdy rowerowej nawet na najbardziej wrażliwych rowerach szosowych. Z perspektywy rowerzysty siedliskowa rowerostrada jest optymalnym łącznikiem pomiędzy drogami wojewódzkimi…
-
Fałszywe skarby
Podwójnie ubogi jest ten, kto gromadzi fałszywe skarby. Stanisława Fleszarowa-Muskat, Stangret jaśnie pani, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989 s. 351
-
Nowe ścieżki rowerowe w Gminie Sława
Sława. Do istniejących już na obszarze Gminy Sława ścieżek rowerowych, w tym „Sława – Lipinki”, „Dąb – Lipka” oraz „Lubiatów – Święte”, wkrótce dojdą następne. Od kilku miesięcy realizowana jest kolejna inwestycja o łącznej długości 7,03 km. Obejmuje ona dwa odcinki: „Radzyń – Józefów” i „Dąb – Gola”. Nowe szlaki będą miały nawierzchnie z kruszywa i szerokość 2,5 m. Zostaną wyposażone w infrastrukturę, znaki informacyjne, wiaty oraz tablice edukacyjne. Rowerzyści jadący od strony Radzynia będą mogli m.in. podziwiać zachodni brzeg Jeziora Sławskiego, odwiedzić wczesnośredniowieczne kurhany, rezerwat przyrody „Lipiennikowe Bagno”, dojechać do wieży widokowej „Joanna” i polany rekreacyjnej w Świętem. Pierwszy etap inwestycji zostanie ukończony już w grudniu tego roku. Projekt jest…
-
Drzewo we wierzeniach
Jako najpotężniejsza roślina symbolizuje w wielu kultach istoty boskie albo miejsce przebywania bogów i dlatego bywa przedmiotem czci, zwłaszcza jako połączenie podziemnych sił chtonicznych (przez korzenie) z życiem na ziemi (pień). Rozumiane często jako wyobrażenie osi świata, na której się on wspiera, jak np. w mitologii skandynawskiej drzewo Wszechświata (Igdrasil), wiecznie zielony olbrzymi jesion podtrzymujący Wszechświat. Drzewa Wszechświata mają często w gałęziach mityczne zwierzęta, dusze zmarłych lub nienarodzonych, niekiedy w postaci ptaków lub gwiazdy, Księżyc i Słońce. Władysław Kopaliński, Słownik symboli, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa – 1990 s. 71 i nast.
-
Mądrość lasu
Znajdziesz coś więcej w lesie niż w książkach; drzewa i kamienie nauczą cię tego, czego nie dowiesz się od profesorów. Św. Bernard z Clairvaux cyt. za: Władysław Kopaliński, Słownik symboli, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa – 1990 s. 190
-
10 października – Święto drzewa. Wyznanie prof. Jana Miodka
Drzewa są bardzo bliskie memu sercu choćby z tego powodu, że zawsze byłem kompletnie pozbawiony zdolności rysunkowych, więc tylko one – ze wskazaniem iglastych – pozostawały w zakresie moich możliwości malarskich. Te drugie – jak większość Polaków – kojarzę ze świętami Bożego Narodzenia, a szczególnie z tymi sprzed 64 lat, kiedy musiałem się rozstać z choinką, bo zachorowałem na dyfteryt wymagający leczenia szpitalnego. Za to gdy wróciłem do domu, zobaczyłem w miejscu starego drzewka kolosa na pół pokoju, gdzieś zdobytego przez Rodziców. Intensywności jego zapachu nie zapomnę do końca życia! Bardzo lubię fotografować drzewa, i to od najwcześniejszego dzieciństwa. Może to rekompensata za brak umiejętności malarskich? Najpiękniej na fotografiach wychodzą brzozy…
-
Budzenie uśpionej pamięci
Nie wolno bezkarnie budzić uśpionej pamięci. Ernest Dyczek, Autosja, Wydawnictwo Literackie Kraków 1983 s. 239
-
Samotność i zagrożenie
Samotność i zagrożenie wzmaga zazwyczaj czujność instynktu samozachowawczego. Ernest Dyczek, Autosja, Wydawnictwo Literackie Kraków 1983 s. 12
-
Las, noc i samotność
[…] Pójdę prosto przed siebie, trzymając się ściśle zachodniego kierunku, a wtedy z całą pewnością wyjdę z tego lasu. Las nie może się przecież ciągnąć w nieskończoność. Wyjdę z lasu i na pewno napotkam ludzi. Na pewno dojdę do jakiejś wsi czy miasta. Bezdroża lasu są bardziej nęcące od bezperspektywicznej, monotonnej i prowadzącej donikąd ulicy Horyzontalnej. To nawet przyjemnie tak iść, przedzierać się przez gąszcza i nie kończące się szpalery drzew. Kiedy się ściemniło, a las wokół mnie coraz bardziej gęstniał, zacząłem nagle odczuwać coś w rodzaju strachu. Dziecięcy lęk. A jeżeli ten las jest zaczarowany? W takiej sytuacji łatwo uwierzyć w owe groźne baśnie, które w dzieciństwie opowiadała mi…
-
Patyna wspomnień
Na ogół to, co stare, co pokryte patyną wspomnień, jest jakieś cieplejsze, bliższe, łatwiej przyswajalne; to wszystko, co nowe i nowoczesne, na ogół nas odtrąca, zniechęca – człowiek nie tak łatwo przyjmuje nowości. Ernest Dyczek, Autosja, Wydawnictwo Literackie Kraków 1983 s. 104