Bukowa Góra. Niezwykła ścieżka przyrodniczo-historyczna w powiecie nowosolskim
Otyń – Bobrowniki – Przytok. Ulubione przez wielu rowerzystów oraz spacerowiczów pieszych okolice Bukowej Góry w pobliżu Bobrownik doczekały się dzięki Nadleśnictwu Przytok swojej ścieżki przyrodniczo-historycznej o nazwie „Bukowa Góra”.
Planując zwiedzanie, w Bobrownikach należy skierować się na starą drogę wyjazdową w kierunku Milska. Współcześnie po jej śladzie biegnie leśna droga do Dąbrowy. Ścieżka przyrodniczo-historyczna zlokalizowana jest w dużym stopniu przy tej właśnie drodze, co zdecydowanie ułatwia jej odnalezienie. Jest to istotne o tyle, że ścieżka bierze swój początek ok. 2,0 km od ostatnich zabudowań Bobrownik. Ma kształt zamkniętego nieregularnego wieloboku o długości ok. 6,5 km. Można ją zwiedzać zgodnie z ruchem wskazówek zegara albo w kierunku przeciwnym.
Przyjmując ten ostatni wariant na ścieżce napotkamy kolejno: pomnik przyrody buk Bronek (ok. 100 m. od m. startu), wczesnośredniowieczne grodzisko (500 m.), rezerwat przyrody Bukowa Góra, punkt widokowy z Białej Góry wraz ze schronem turystycznym (2,8 km) i cmentarzysko kurhanowe wpisane do rejestru zabytków (3,9 km), a także bunkry i liczne pozostałości rowów po okopach z czasów II wojny światowej.
Warto przy tym pamiętać, że Bukowa Góra jest pierwszym rezerwatem utworzonym po II WŚ na terenie Województwa Lubuskiego (1954 r.) Zdecydowaną większość jego powierzchni zajmuje las porastający strome zbocze krawędzi doliny Odry. Rosną tu stare buki i dęby z domieszką świerka, grabu, lipy, sosny, olchy i modrzewia, a krawędzie wzniesienia sięgającego 100 m. n.p.m. są poprzecinane przez liczne malownicze wąwozy.
Informacje o zwiedzanych aktualnie miejscach można przeczytać na kilkunastu tablicach tematycznych ilustrowanych przez Roberta Jurgę.
Podczas zwiedzania – co należy podkreślić – konieczne jest zachowanie ostrożności. Względne różnice wysokości w przebiegu samej ścieżki oraz jej otoczenia są znaczne. Każda więc nieuwaga może stać się przyczyną sporych kłopotów.
Jeśli jest jakaś słabsza strona tego pięknego miejsca, to uznałbym za nią brak postulowanej od lat wieży widokowej na Białej Górze i stan nawierzchni na „drodze pielgrzymkowej”. Przemielony przez pojazdy mechaniczne piasek sprawia, że dla rowerzystów ten odcinek może być sporą udręką.
Dodać jeszcze należy, że oficjalne otwarcie trzeciej ścieżki nastąpiło 27 marca 2026 r., a wykonano ją ze środków z Funduszu Leśnego.
Jan Wojtasik
Zdjęcie powyżej: aktualny widok z Białej Góry
Mapka przedstawia przebieg ścieżki przyrodniczo-historycznej „Bukowa Góra”, zdjęcia poniżej wykonałem podczas wypraw na Bukową Górą w latach 2012 – 2024
2 komentarze
Eliasz Gramont
Jak zwykle bardzo ciekawy opis Pana jana Wojtasika. Przeczytałem z przyjemnością, tym bardziej, że opisane miejsca znam dość dobrze i regularnie tam wracam. Nie miałem jeszcze okazji zobaczyć omawianej ścieżki po „rewitalizacji” i mam nadzieję, że te dzikie dawniej uroczysko nie zostało jakoś mocno przetrzebione ludzką ręką. Ze swojej strony dodam ciekawostkę, że według symulacji widokowych, z Białej Góry przy dobrych warunkach powinno być widać grzbiet Karkonoszy, a przynajmniej same wierzchołki. Piszę o symulacji, bo sam jeszcze Śnieżki stamtąd nie upolowałem. Dziękuję i pozdrawiam!
Jan Wojtasik
Panie Eliaszu, Bardzo dziękuję za wpis i cenne uzupełnienie mojej informacji. Wg mojej oceny, prace „rewitalizacyjne” nie naruszyły substratu naturalności okolicy. Co do zasady postawiono tablice informacyjne i słupki kierunkowe. Wszystko jednak przy wydeptanej (wyjeżdżonej) już wcześniej przez wędrowców ścieżce . Zresztą dosyć wąskiej. Jedynie na Białej (Diabelskiej, Czarciej) Górze stanęła niewielka altana i postawiono barierką ze względów bezpieczeństwa. W tym miejscu wycięte zostało chyba tylko jedno drzewo. Najpewniej akacja. Można się domyślać, że chodziło o odsłonięcie widoku na przełom Odry. Natomiast Pańskie info o karkonoskiej perspektywie widokowej faktycznie jest intrygujące i inspiruje do bliższego zbadania.