-
Góra Studzienna
Góra Studzienna. Jeszcze do niedawna nie miałem żadnej wiedzy na temat „Góry Studziennej”. Decydując się na jej odszukanie, kierowałem się informacjami uzyskanymi podczas poszukiwania materiałów do opisu Studni Haussmana i inspiracją historyka i badacza Pawła Łachowskiego, który potwierdził, że na obszarze d. Puszczy Tarnowskiej znajdowało się więcej studni. Próbę zlokalizowania Góry Studziennej należało więc rozpocząć od przeglądu dawnych map puszczańskich. Z łatwością dało się ustalić, że nazwą Góry Studziennej [niem. Brunnen Berg”] określono wzniesienie o wysokości 97 m. n.p.m. położone niespełna 2 km na południe od Dębówka [niem. Glogeiche], nieco na zachód od drogi Dębówko – Grochowice. Na współczesnych mapach leśnych oraz niektórych dokładniejszych mapach turystycznych miejsce to znajduje się w…
-
Dębówko
Dębówko. W zależności od wydawcy i daty wydania mapy, miejsce po dawnej leśnej osadzie w Puszczy Tarnowskiej nazywane jest „Spaloną Leśniczówką”, „Dębowem”, „Debówkiem”, a nawet „Krzyżowcem”. Na mapach niemieckich spotykamy takie nazwy, jak: „Glogeiche”, „Gasthaus-Glogeiche”, „Glogeiche-Krug”. Poszukując odpowiedniej dla tytułowego miejsca nazwy, warto zwrócić uwagę na opinię regionalistów: Jerzego Sadowskiego i Pawła Łachowskiego. Dla nich Dębówko [niem. Glogeiche] to mała osada na północ od Glogeiche Krug. Z kolei Glogeiche Krug oznacza gospodę na skrzyżowaniu starej drogi pocztowej z Głogowa w kierunku Konotopu z szosą Tarnów – Borowiec [patrz: J. B. Sadowski i P. Łachowski, Topolexikon. Zestawienie nazw miejscowości i jednostek toponomastycznych Ziemi Głogowskiej. (Suplement do Encyklopedii Ziemi Głogowskiej), TMG Głogów 1995]. Jeżeli…
-
Zagubiony Dąb
Zagubiony Dąb. Wygląda okazale, ma 3,60 m. obwodu na wysokości pierśnicy, ale raczej w najbliższym czasie nie statusu pomnika przyrody nie uzyska. Brakuje mu jeszcze kilkunastu centymetrów. Nazwa brzmi zaskakująco, a pomysł na nią zrodził się najzupełniej przypadkowo, chociaż w okolicznościach dość szczególnych. Kilka lat temu, pewnego burzliwego, dość późnego już popołudnia przebijałem się na rowerze przez Puszczę Tarnowską z Nowej Soli do Jodłowa. Dość długo jechałem sobie spokojnie i trzymałem się utartego oraz dobrze znanego sobie szlaku opartego głównie na oznakowaniu leśnych dróg pożarowych. Jednak kolejna fala zbliżających się grzmotów skłoniła mnie do pośpiechu, a narastający deszcz dodatkowo nasunął myśl o znalezieniu jakiegoś skrótu umożliwiającego szybszy dojazd do celu…
-
Sosny „Zroślaki”
Sosny „Zroślaki”. Natura lubi czasem zaskakiwać. Do osobliwości, jakie można spotkać na obszarze d. Puszczy Tarnowskiej, zaliczyć należy niewątpliwie dwie sosny nazywane „Zroślakami”. Rosną na północ od Grochowic w oddziale leśnym 277 Borów Tarnowskich administrowanych przez Nadleśnictwo Sława Śląska. Od dawna zwracały na siebie uwagę znawców dendrologii. Pomimo tego nie ma jednoznacznej opinii, jaka konkretnie przyczyna sprawiła, że dwa, wprawdzie rosnące obok siebie, ale stojące pionowo i oddalone o ponad 1 m. drzewa, w pewnym momencie zrosły się w jeden organizm. Widziane z większej odległości odległości ich kształt przypomina literę „H”. W przeciwieństwie do wielu innych interesujących obiektów puszczańskich „Zroślaki” nie doczekały się nie tylko miarodajnej wiedzy, ale nawet legendy…
-
Słoniowa Łapa
Słoniowa Łapa to wiekowy dąb z charakterystyczną, przypominającą stopę słonia, naroślą u podstawy. Rośnie jakieś 500 m. na zachód od Wysokiej Hali, w północno-zachodnim sektorze oddziału „112” Borów Tarnowskich. Jest to część d. Puszczy administrowana przez Nadleśnictwo Sława Śląska. Przyczyna niezwykłego ukształtowania części przyziemnej drzewa nie jest dokładnie znana, a zdania wśród leśników są podzielone. Według jednej z wersji, słoniowatość wywołana jest jakimś rodzajem choroby dębu, według innej to po prostu efekt specjalnych zabiegów hodowlanych, dzisiaj już nie stosowanych i zapomnianych. Przeważa jednak pogląd, że jest to tzw. czapa korzeniowa nazywana też naroślą pniową stanowiąca efekt stresu, jakiego doznaje drzewo wskutek działania niekorzystnych czynników, np. grzybów. Starsi leśnicy twierdzą, że w przeszłości…
-
Kamienny Kurhan
Kamienny Kurhan. Niewielki kopiec ułożony z kamieni wśród kępy dorodnych dębów w centralnej części oddziału „144G” na obszarze Borów Tarnowskich administrowanych przez Nadleśnictwo Sława Śląska. Najłatwiej go odnaleźć z drogi wojewódzkiej „325” ruszając z parkingu przy Drewnianym Kamieniu w kierunku północno-zachodnim leśną drogą pożarową oznaczoną nr „3”. Czas powstania „kurhanu” oraz jego przeznaczenie nie są dokładnie znane. Jeden z ustnych przekazów sugeruje, że kamienne głazy pokrywają mogiłę leśniczego, który wybrał sobie urokliwy fragment dawnej puszczy na miejsce wiecznego spoczynku. Inny przekaz także odwołuje się do zdarzeń z udziałem pracowników leśnych. Według tej relacji, miejsce jest swoistą pamiątką po cudownym ocaleniu przed śmiercią po obrażeniach spowodowanych atakiem dzikiego zwierza, najpewniej dzika. Świadek stanu…
-
Kalendarium Puszczy Tarnowskiej
Prehistoria 12-8 tys. lat p.n.e. – polodowcowa piaszczysto-kamienista pustynia arktyczna pokrywa niemal cały obszar Puszczy Tarnowskiej 11-10 tys. lat p.n.e. – pojawia się pierwotna roślinność [trawy, krzewy], pierwsze zwierzęta [renifery], a w ślad za nimi pierwsi ludzie – łowcy epoki kamiennej 8 tys. lat p.n.e. – powstawanie lasów sosnowo-brzozowych, pojawienie się olszy i wierzby, wyraźne ocieplanie się klimatu 8-6 tys. lat p.n.e. – w okolicy Siedliska bytują ludzie posługujący się krzemiennymi narzędziami 5-4,5 tys. lat p.n.e. – rozwój lasów sosnowo-dębowych, pojawienie się zwierzyny typowej dla środowiska leśnego, zanikanie zwierzyny stadnej żyjącej na wielkich otwartych przestrzeniach; ludzie poza zbieractwem i myślistwem zajmują się rybołówstwem 4,0 tys. lat. p.n.e. – na ziemiach polskich ludność…