Pójdźmy do lasu

[…] Las jest fantastycznym placem zabaw. W domu przed komputerem dzieci nie mają możliwości eksplorowania środowiska naturalnego. Zabawa wśród drzew przekłada się na lepszą odporność, mniej alergii, lepszą pamięć. Daje większą sprawność fizyczną, umiejętność pracy w grupie. Dzieci w lesie mają tak ogromne pole do zabawy, wyobraźnia pracuje niesamowicie. Czasem pracuję z grupami dzieci i to, co one są w stanie w głowie wyczarować: komnaty, wyspy skarbów, to jest niesamowite. (…)

Pójdźmy do lasu uważnie, bez konkretnego celu. Nie bijmy rekordów prędkości czy zebranych grzybów. Zanurzmy się w nim. Używajmy wszystkich zmysłów i bądźmy uważni. Postrzegajmy las jako przyjaciela. Kogoś, kto jest w stanie nas przygarnąć i nas rozumie. Poczujmy, że możemy razem dbać o siebie. My możemy dbać o las, wtedy las zadba o nas. Nie miejmy wygórowanych oczekiwań. Spróbujmy to poczuć.

Pozwólmy sobie na możliwość zafascynowania się, przeżycia takiej nabożnej, zachwyconej grozy. To taki zachwyt, w którym czujemy się drobnym elementem świata, a doświadczenie przyrody staje się kontaktem z sacrum. Ja w Puszczy Białowieskiej coś takiego przeżywam. Kiedy doświadczam tego bogactwa, to myślę sobie: jaki ten świat jest niesamowity. Z psychologicznego punktu widzenia to bardzo ważne, żeby sobie na to pozwolić. […]

Katarzyna Simonienko: Las nas przygarnie i zrozumie 

Pełny tekst: TUTAJ