[…] Nie byłbym skłonny do zbytniego upraszania rzeczy. To, co nazywamy komunizmem, ma swoją historię. Jest to historia sprzeciwu wobec ludzkiej niesprawiedliwości, co przypomniałem w Encyklice Laborem Exercens.

[…] Za dopalacze wzięli się politycy i oczywiście narobili szkody, podobnie jak w nieszczęsnej nowelizacji ustawy o narkomanii, która z niektórych ciekawych i nierozsądnych młodych ludzi zrobiła kryminalistów, nie tylko blokując im na pewien czas karierę zawodową, ale często łamiąc drogę życiową i w zasadzie eliminując z ważnych ról społecznych.

[…] Techniki badania mózgu w ostatnich kilku dziesięcioleciach poczyniły olbrzymi postęp. Szczególnie interesujące były badania w celu stwierdzenia prawdomówności badanych osób. Od obserwacji („coś ci oczka latają”) poprzez wykorzystanie odruchu psychogalwanicznego w detektorze kłamstw (maszynie notorycznie uważanej za niewiarygodną i coraz częściej używanej) doszliśmy do metod elektroencefalograficznych i neuroobrazowania.

[…] Wiedział, że wojen nie wygrywa się słowami, potrzebował silnych sprzymierzeńców na wschodzie i zachodzie. Na wschodzie był taki trzydziestolatek, Boleslaus, który szybko zrobił ze swego państwa mocarstwo i który skutecznie szachował cesarza niemieckiego, Henryka IV, uprzedzając każdy jego ruch, grając biegle na rozdźwiękach między Sasami a Szwabami. Gdy Henryk chciał uderzyć na Polskę,  Bolesław podburzył mu Sasów i cesarz musiał zająć się tłumieniem buntu.

[…] Każde przywołane wspomnienie przed powrotem do magazynu, z którego zostało wyciągnięte, musi – aby znów tam powrócić – ulec ponownie „skrystalizowaniu”, a w procesie tym może być łatwo zmanipulowane, tak że przy następnym przywołaniu będzie już wspomnieniem innym, fałszywym.

Miłość i mądrość nie śpią w jednym łóżku. […]. Badania wykazały, że miłość ludzi cieszy i ogłupia. Doświadczenia dotyczyły miłości macierzyńskiej i romantycznej. W pierwszym przypadku młodym matkom pokazywano fotografie ich dziecka, równocześnie neuroobrazując aktywność mózgu. W drugim przypadku zakochanej osobie pokazywano fotografię partnerki.

[…] Sztuka, jej obiór i jej tworzenie, są immanentnymi i swoistymi cechami natury ludzkiej i są czynnikami aktywującymi całość działania mózgu.