Aprobata Powszechnie słowo to oznacza uznanie czegoś za właściwe, dobre, godne poparcia, pochwałę czegoś, zgodę na coś, przyzwolenie. W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury termin „aprobata” oznacza jednak szczególną formę nadzoru służbowego prokuratora przełożonego nad prokuratorem podwładnym. Zagadnienie aprobaty związane jest z jednej strony z odpowiedzialnością kierowników poszczególnych jednostek tj. prokuratorów apelacyjnych, okręgowych i rejonowych za prawidłową i sprawną realizację zadań służbowych. Z tego tytułu przełożony może żądać relacji o przebiegu czynności w poszczególnych sprawach i w razie potrzeby wydawać polecenia co do kierunków postępowania, a nawet treści czynności. Z drugiej strony, przepisy ustrojowe prokuratury zawierają gwarancję niezależności prokuratora przy wykonywaniu przez niego czynności określonych w przepisach poszczególnych ustaw. Warto podkreślić, że…

Aplikacja przyszłości. Możliwe, że już od przyszłego roku przygotowanie przyszłych prokuratorów do sprawowania obowiązków przebiegać będzie w zupełnie inny niż dotychczas sposób. Przede wszystkim przestanie funkcjonować model aplikacji pozaetatowej. Model ten, jakkolwiek istotnie ułatwiał dostęp na aplikację i uzyskanie świadectwa egzaminu prokuratorskiego, nie sprawdził się. Po pierwsze, zaoczny system przygotowania kandydatów prowadził do obniżenia poziomu ich kwalifikacji. Po drugie, nawet tym, którzy zdali egzamin z wynikiem dobrym nie gwarantował zatrudnienia. Po trzecie, ci którzy zostali asesorami, często dopiero na tym etapie poziomu rozwoju zawodowego przyswajali sobie umiejętności, które powinni opanować podczas aplikacji. Przyszli prokuratorzy przygotowywać się będą do zawodu w ramach jednej, prowadzonej centralnie i trwającej 3 lata aplikacji sądowo – prokuratorskiej.…

Apelacja Jest najbardziej sztandarowym przykładem procesowej zasady instancyjności, czyli możliwości zaskarżenia do instancji odwoławczej decyzji organu orzekającego w pierwszej instancji. Instancyjność to niezwykle ważna cecha współczesnego procesu karnego. Pozwala każdej z jego stron, a więc i oskarżycielowi i oskarżonemu na uruchomienie kontroli prawidłowości orzeczenia, które kwestionuje z powodu pomyłki w zakresie ustaleń faktycznych lub błędnego zastosowania prawa. Istotne, że kontrolę tę przeprowadzają zawsze inne osoby, niż podejmujące decyzję w pierwszej instancji. Dla sądu instancją odwoławczą jest zawsze sąd wyższego rzędu. Dla prokuratora z zasady sąd, w niektórych przypadkach jednak nadrzędny prokurator. Instancyjność, którą obecnie traktuje się za prawo o charakterze elementarnym i oczywistym, nie zawsze cieszyła się takim uznaniem prawodawców. Prof.…

Antropologia kryminalna Wprawdzie początki antropologii naukowej sięgają czasów starożytnej Grecji, a jej historia jest niezwykle bogata, to jednak za ojca antropologii kryminalnej uważany jest działający we Włoszech na przełomie XIX i XX wieku, a znany przede wszystkim jako autor teorii „przestępcy z urodzenia” lekarz psychiatra – Cezare Lombroso. To on uznał, że cechy przestępcze się dziedziczy, a przestępcę można rozpoznać po specyficznych cechach budowy ciała. W dodatku cechy te można zmierzyć i opisać, co w rezultacie umożliwia ich wykrywanie metodami antropologicznymi [patrz: A. Czubak, Badania antropologiczne, /w/ M. Kała, /red./ Postępy w naukach sądowych, Wyd. IES, Kraków 2009 s. 87 i nast.]. Teoria Lombroso o dziedziczeniu cech przestępczych, początkowo przyjęta niemal…

Anonim Termin pochodzi od greckiego „anonymos” i znaczy tyle, co „bezimienny”. W języku polskim słowo to jest rozumiane wieloznacznie i może odnosić się np. do nieznanego autora utworu literackiego czy nieznanego darczyńcy środków finansowych na wsparcie działalności charytatywnej. Najczęściej jest to jednak list bez podpisu, w którym szantażysta żąda określonego świadczenia w zamian za zwolnienie osoby uprowadzonej lub nie podpisane zawiadomienie o przestępstwie złożone przez nieznanego autora. Profesor Tadeusz Hanausek odróżnił dwa rodzaje anonimów stanowiących przedmiot zainteresowania kryminalistyki. Pierwszy to anonimy przestępcze, tj. takie, których treść wyczerpuje znamiona jakiegoś przestępstwa, a więc np. anonimy zawierające obelgi, groźby, anonimy szantażujące itp. Rodzaj drugi to tzw. anonimy donoszące, tj. takie, których treść zawiadamia…

Alkohol – ustalanie stanu nietrzeźwości Istota takiego ustalenia sprowadza się do określenia poziomu zawartości alkoholu we krwi osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia w momencie popełnienia czynu. Podstawowym sposobem takiego określenia jest przeprowadzenie chemicznej analizy krwi pobranej przez fachowego pracownika służby zdrowia. Pomimo wielu niedogodności ta klasyczna już dzisiaj metoda ma szereg zalet: każdorazowe przeprowadzenie badania lekarskiego w momencie pobrania krwi czy przechowywanie pobranej próbki krwi jeszcze pewien czas po dokonaniu analizy. Umożliwia to np. zweryfikowanie tezy o podmianie krwi przekazanej do badania. Kilkakrotne pobranie krwi w odpowiednim czasie umożliwia tez wyprowadzenie wniosku o stopniu nietrzeźwości w momencie zdarzenia w przypadku, kiedy czas pierwszego pobrania odbiegał kilka godzin od…

Alibi To słowo pochodzenia łacińskiego i w prostym tłumaczeniu oznacza „gdzie indziej”. W pojęciu kryminalistycznym „alibi” to teza dowodowa, której istota sprowadza się do stwierdzenia, że oskarżony zarzucanego mu czynu nie popełnił, albowiem w chwili, kiedy czyn ten został popełniony przebywał w zupełnie innym miejscu. Zwykle chodzi o miejsce tak oddalone, żeby obecność w nim wykluczała możliwość popełnienia w tym czasie przestępstwa w innym miejscu. Za alibi może tez służyć cela aresztu, miejsce na łóżku szpitalnym czy pokład samolotu. Najczęściej alibi podnoszone jest przez powołanie się na zeznania świadka, który deklaruje, że w określonym czasie podejrzany przebywał w jego towarzystwie lub był przez niego widziany w określonym miejscu. Najogólniej rzecz ujmując, dowód z alibi możliwy jest do…

Depresja jako problem śledztwa  Klasyczna psychiatra wyróżniała dwie postacie tej coraz bardziej powszechnie występującej choroby. Podstawą różnicowania był czynnik etiologiczny, czyli przyczyna zaburzeń życia psychicznego człowieka. Jeżeli była znana, a dokładniej, jeżeli udało się ją powiązać z jakimś przykrym zdarzeniem lub sytuacją, w której znalazła się jednostka – rozpoznawano depresję reaktywną. Jeżeli natomiast wystąpienia choroby nie tłumaczyła żaden dostrzegalny powód – mówiono o depresji endogennej, czyli samoistnej. Depresja opisywana jest często jako jedna z faz cyklofrenii – psychozy maniakalno-depresyjnej, czyli zaburzeń afektywnych dwubiegunowych [patrz: http://www.zielona-gora.po.gov.pl/index.php?id=36&ida=5387]. Wiadomo jednak, że może występować też jako zaburzenie jednobiegunowe, cyklami albo przewlekle, z różnym, zwykle pogłębiającym się stopniem nasilenia. Depresja może występować samoistnie lub pojawić…