[…] Przeszukanie wiąże się z tajną i poufną wiedza o dyskrecjonalnym działaniu policji i innych służb stosujących w tym zakresie podobne środki techniczne oraz analogiczne fortele i wybiegi taktyczne na granicy prawa, decydujące o sukcesie poszukiwań. Istnieje więć zrozumiała niechęć tych służb i organów do dzielenia się wiedzą o tajnikach swego rzemiosła.

[…] Interpretacja działania ekonomicznego czynnika przestępczości nasuwa wiele trudności. Do wyobraźni przemawiają obiegowe poglądy, że ludzi z ekonomicznie upośledzonych warstw społecznych popychają do przestępstw, zwłaszcza przeciwko mieniu, rażące dysproporcje między własną ciężką sytuacją a rzucającym się w oczy bogactwem – wystawy, sklepy pełne luksusowych towarów, wytworne restauracje itp.

[…] Nie wolno mitologizować kary jako środka zwalczania zjawisk ujemnych. Kara spełni swoją funkcje, ale tylko pod warunkiem, że będzie stanowiła środek ostateczny, uzupełniający wszelkie inne środki przeciwdziałania zjawiskom negatywnym.

[…] Niektórym dzieciom wystarczy jedna głupia wpadka, by wystraszyć je na zawsze; tymczasem inne odkrywają, że agresywne zachowania wprawiają je w stan ciągłego podniecenia. Odczuwają satysfakcję i spełnienie, a nie wstyd czy wyrzuty sumienia za swe niecne czyny. Wtedy szukają sposobów, żeby to przyjemne podniecenie jeszcze spotęgować.

[…] Powstanie załamało się w ciągu jednego dnia – 26 grudnia 1825 r. pozostawiając setki zabitych i rannych. Wywołane bez przygotowania po nieoczekiwanej śmierci cara Aleksandra i trwających prawie przez miesiąc przetargach o sukcesję tronu, nie dość zorganizowane, by pociągnąć za sobą cały garnizon stolicy, poprzedzone zostało zdradą i aresztowaniem niektórych spiskowców.

[…] – Naprawiamy błąd sprzed lat. W 1989 r. chciano najszybciej uchwalić amnestię. Jednak wtedy w prawie karnym nie było dożywocia. Karę śmierci można było zamienić na 25 lat pozbawienia wolności – tłumaczy prof. Andrzej Zoll, konstytucjonalista.

[…] Malarstwo jest formą interpretowania rzeczywistości. Patrząc na obraz przedstawiający ofiarę przestępstwa można zadać sobie pytanie, czy artysta – prezentując motyw zbrodni i śmierci – pragnął zachować realizm.

„Przekrój” nic nie tracił z z sympatii swych czytelników i nakład pisma stale piął się do góry. Zmieniał się bowiem – o czym nie wolno zapominać – i czytelnik pisma. Już były widoczne efekty reform społecznych. W składzie inteligencji miejskiej – odbiorców tygodnika – nastąpiła jakościowa wymiana.