[…] Nie ma morderstwa, a już zwłaszcza wielokrotnego morderstwa, które dla mediów okazałoby się zbyt straszne, aby epatować nim opinię publiczną. Z doświadczenia wiem, że przynajmniej gdy chodzi o dziennikarzy, im krwawsze szczegóły, tym lepiej.

[…] Detektyw, który obserwował moje poczynania, zapytał w tym momencie: – No więc, doktorze? Kiedy on zmarł? Ale tak dokładnie? Serce podeszło mi do gardła. Szczególnie na ostatnie słowo.

[…] Jako antropolog sądowy oglądam zwykle ciała, które czasy świetności mają już dawno za sobą – rozdęte, rozszarpane, spalone, wypełnione robactwem, gnijące, przepiłowane, obgryzione, rozpuszczone, zmumifikowane lub rozczłonkowane.

[…] Eksperci sądowi i kryminalistyczni (…) słyszą opowieści zmarłych. Zmarli mają wiele do powiedzenia, ale mogą ich usłyszeć tylko ludzie odpowiednio wyszkoleni i obdarzeni specyficznym darem.

[…] Tym, co niszczy najwięcej materiałów dowodowych znajdujących się w miejscu pożaru, nie jest wcale sam ogień, lecz niewyszkolony, nadgorliwy śledczy uzbrojony w grabie.

[…] W owym czasie znałem już obowiązujące standardy. Po pierwsze, trzeba wykluczyć możliwość, że denat zmarł z przyczyn naturalnych wskutek jakiejś choroby. Po drugie, należy podać faktyczną przyczynę śmierci i w miarę możności określić, jak szybko doszło do zgonu.

Przed każdym trudnym przesłuchaniem należy przygotować (na podstawie całej dostępnej wiedzy o sprawcy i zdarzeniu) pełną listę koniecznych pytań. Następnym etapem jest opracowanie wszystkich wariantów potencjalnych odpowiedzi na te pytania.

[…] Walka, którą toczymy, nie może być skierowana przeciwko ludziom żyjącym poza widzialnym Kościołem. Prawdziwa walka o Królestwo Boże nie toczy się bowiem nigdy pomiędzy człowiekiem a człowiekiem, choćby jeden z nich wydawał się niebywale święty, a drugi niebywale podły.

[…] Subiektywna ocena występuje wobec zjawisk niemierzalnych i w tych obszarach badań identyfikacyjnych, które – z różnych powodów – nie zostały dotychczas lub z natury swojej nie mogą być określone w sposób wystarczająco ścisły.

[…] Problemem jest coraz częściej spotykana w literaturze amerykańskiej i przenoszona na grunt polski krytyka formułowania wniosków kategorycznych w opiniach biegłych. Pasmo błędów popełnianych przez niedoszkolonych i niedbałych ekspertów zagranicznych nie może deprecjonować uznanej i dokładnie zbadanej przez lata metody.