[…] Sądziłam, że mój pacyfizm jest zaraźliwy. Powiadałam: to nie za pomocą karabinów zaprowadza się sprawiedliwość społeczną i wolność! A jednak nie.

[…] Nie wchodzi się do polityki, żeby robić marmoladę. Wchodzi się do niej, żeby zdobyć władzę i ją utrzymać. Ktokolwiek mówi inaczej, jest kłamcą.

[…] Rozumiem, że jest to żądanie maksymalne, ale pamiętajmy, że chodzi o dziedzinę, w której najlepsze jest dopiero wystarczające.

[…] Załamały się modele humanistycznej kultury budowanej całe stulecia. Nasz wiek zdemokratyzował kulturę, ale ciągle było w niej pragnienie rzeczy wyższych.

[…] Funkcjonujemy w świecie, który pęka od nadmiaru informacji i jednocześnie jesteśmy skazani na poczucie ciągłego niedoinformowania. […] Zygmunt Bauman /w/: Rozmowy Petera Haffnera z Zygmuntem Baumanem. Czynić swojskie obcym, Wydawnictwo Wielka Litera, Warszawa 2019 s. 94

[…] Punkt docelowy ciągle się przesuwa. (…) Kiedy dociera się na szczyt, wydaje się nam, że osiągnęliśmy najwyższy punkt. Jest to jednak wrażenie, które trwa krótko.

[…] Nie pomaga się krajowi, wspierając reżim wojskowy, który odrzuca każdy przejaw demokracji, a tym, co zgubiło Pakistan, był jego reżim wojskowy.

[…] Nikt tak jak ludzie sztucznie lub dobrowolnie izolowani nie potrafi idealizować wszystkiego, co dzieje się poza granicami ich osamotnienia. (…)

[…] Po pięćdziesięciu latach głębokiego faszyzmu nie można w mig nauczyć się wzajemnego szacunku, odpowiedzialności honoru.