-
Lasy dzikiej Tasmanii
[…] Po dwóch dniach marszu przez rozległe płaskowyże powoli zanurzamy się w bajkowe gęstwiny tysiącletnich lasów z drzewami omszonymi, majestatycznie wznoszącymi się na wysokość ponad 50 m., to znów butwiejącymi. Z firankami czegoś, co przypomina nitki babiego lata, ale nim nie jest. Takiego lasu nie widziałem już nigdy potem. Od zimozielonego – jak u nas – przez tropikalny i holantarktyczny, porastający doliny i stoki gór, po otwarte formacje traw guzikowych, torfowiska z pijawkami na równinach i roślinność piętra alpejskiego, których ponad połowa ma charakter endemiczny. Nawet jeśli tego nie wiesz, przy kompletnym braku świadomości, gdzie jesteś, masz wrażenie, że obcujesz z czymś wyjątkowym i zupełnie dotąd nieznanym. Inny wymiar tego…
-
Zabijanie
„Zabicie jednego człowieka czyni z nas mordercę, a zabicie tysiąca ludzi czyni z nas bohatera”. Matthew Pearl, Klub Dantego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005 s. 318
-
Opinia publiczna
„Opinia publiczna zawsze żywiła niezdrową zazdrość w stosunku do znanych osób”. Matthew Pearl, Klub Dantego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005 s. 153
-
Tajemnice natury
„Natura odsłania swe tajemnice chętniej, gdy nie skazuje się jej na śmierć.” Matthew Pearl, Klub Dantego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005 s. 284
-
Złoty Głaz
Pojawił się końcówce 2025 r. przy dojeździe pożarowym nr „16” prowadzącym od strony Grochowic w kierunku północno-wschodnim, na przedłużeniu którego można dojechać do Kamiennej czy też Lipinek. Okoliczności ustawienia go w tym miejscu nie są do końca jasne, a niepotwierdzone przekazy mówią, że ustawili go tam robotnicy jednego z zakładu usług leśnych. Został odkopany podczas prac związanych z pozrębowym porządkowaniem terenu. Uznano zapewne, że z uwagi na wielkość, kształt i złotawy kolor zasługuje na wyraźniejszą ekspozycję. Nieco złośliwa plotka głosi, że podobno spodziewano się dokopać do tajemniczego skarbu, który ktoś pod nim ukrył. Kto wie, może to zaczyn nowej puszczańskiej legendy? Wszak informacje o tym, iż w różnych miejscach na…
-
Kamień Pamięci KŁ „Daniel”
Pełna nazwa tytułowego obiektu brzmi: Pamięci Myśliwych i Leśników polujących w Kole Łowieckim DANIEL w Siedlisku”. Ufundowano go w 2011 r. wspólnym sumptem obu społeczności dla uczczenia pamięci zmarłych członków koła. Kamień położony jest w centralnej części Puszczy Tarnowskiej tuż przy linii oddziałowej 121/120A f. w odległości ok. 170 m od przecinającego oddział 120A dojazdu pożarowego nr „12” o nazwie „Na Małpę”. Oddział zdominowany jest przez sosnę w wieku 44 lat, ale w bezpośredniej bliskości Kamienia Pamięci rosną znacznie starsze dęby. Koło Łowieckie „DANIEL” Siedlisko gospodarzy na dwóch obwodach nr 179 i 189 o łącznej powierzchni ok. 15 580 ha. W roku 2025 koło liczyło – 69 członków, w tym…
-
Tropiciele
„Templariusze powędrowali na stos; Jak tylko spłonęli, cały tłum tropicieli zaczął doszukiwać ich wszędzie, nigdy jednak nie dostarczając żadnego dowodu”. Umberto Eco, Wahadło Foucaulta, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1993 s. 56
-
Dzwonnica w Kiełczu po rewitalizacji
Kiełcz. Rowerzyści przejeżdżający przez Kiełcz mają do dyspozycji kolejną atrakcję. W 2025 r. została zrewitalizowana tej miejscowości drewniana dzwonnica z drugiej połowy XIX wieku. Jak wynika z informacji Urzędu Gminy, zakres robót wykonanych przez „Monumenti Muratore” Firmę Budowlano – Konserwatorską Rafał Markowski Sp. z o .o, obejmował m.in.: wykonanie systemów zabezpieczeń na dachu, wymianę pokrycia dachowego, wyrównanie powierzchni połaci dachu, impregnację drewna, wykonanie pokrycia gontem drewnianym z modrzewia – zaimpregnowanym olejem lnianym, wykonanie pokrycia ścian i wymianę stolarki drzwiowej. Władze Gminy Nowa Sól zapowiadają też, że zrewitalizowana dzwonnica otrzyma nowy dzwon. Warto na moment zjechać z głównego traktu i skierować uwagę w stronę miejscowego cmentarza, gdzie została posadowiona. Odnowiony obiekt…
-
Każdy nosi w sobie dżumę
„Każdy nosi w sobie dżumę, nikt bowiem w świecie nie jest od niej wolny. (…) Trzeba czuwać nad sobą nieustannie, żeby w chwili roztargnienia nie tchnąć dżumy w twarz drugiego człowieka i żeby go nie zarazić”. Albert Camus, Dżuma, Dom Wydawniczy „Jota”, Warszawa 1991 s. 165
-
Polska ziemia obiecana
[…] Nie zna Polski, nigdy jej nie widział, a według opowiadań jego małżonki ma to być ziemia obiecana, kraj najpiękniejszy na świecie, pełen urzekających ludzi, szczycący się urodą sosen i niebosiężnych świerków, a zimą, Boże jedyny, nieogarnionymi przestrzeniami śniegu. […] Michał Rusinek, Kolorowe podróże, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1964 s. 157