[…] Prawo nie jest wyrazem rozumu, lecz przejawem woli suwerennego władcy. Prawo natury, to znaczy prawo rządzące w przyrodzie, jest tylko prawem dżungli, gdzie walka o życie toczy się bez przerwy; wielkie ryby zawsze pożerają małe.

„Historia nie tylko opowiada nam dzieje, ale je osądza, porządkuje i nadaje im znaczenie„. Wendy Beckett, Historia malarstwa. Wędrówki po historii sztuki zachodu, Wydawnictwo Arkady Sp. Z oo, Warszawa 2007 s. 9

„Każdy powinien zdobyć się na odwagę własnego spojrzenia na sztukę. Niczyja pomoc tej odwagi nie zastąpi. Inaczej jest z wiedzą: zawsze zdobywamy ją z zewnątrz – czytając, słuchają i oglądając”. Wendy Beckett, Historia malarstwa. Wędrówki po historii sztuki zachodu, Wydawnictwo Arkady Sp. Z oo, Warszawa 2007 s. 5

Medycyna sądowa jest nauką lekarską, przystosowaną do potrzeb i wymagań sadownictwa, czyli jak trafnie określił Lacassagne, jest sztuką zastosowania wiedzy lekarskiej do potrzeb sądowych.

„Gdy czasopismo wydawane jest jedynie dla zysku, jego publicznością jest wtedy <<masa>>, najszersze koła społeczne, ludzie o najsprzeczniejszych przekonaniach i sympatiach, o różnej skali wykształcenia – czasopismo nie może wobec tego i nie usiłuje urabiać ich ideowo w jakimkolwiek kierunku.

„Czasopismo przeznaczone do urabiania opinii, do kierowania nią, przystosowuje się w ten sposób do wchodzącej tu w grę publiczności, że konsekwentnie broni tych samych zasad czy tych samych interesów, szuka oparcia w odpowiednich organizacjach, nie wchodzi w kompromisy z tendencjami i ugrupowaniami przeciwnymi, unika sądów obiektywnych, forsuje jednostronne, własne itd.

[…] „Warunkiem powodzenia badania sądowo-lekarskiego i dochodzenia w przypadku zabójstwa jest obustronna współpraca medyka sądowego z prowadzącym dochodzenie. Praca zespołowa jest tutaj konieczna.

[…] „Tępogłowie, źródło samooszukiwania siebie, jest czynnikiem, który w sztuce rządzenia odgrywa zdumiewająco poważną rolę. Polega na ocenie sytuacji na podstawie z góry ustalonych sądów, z ignorowaniem i odrzuceniem wszystkiego co przeciwne.

[…] „Sala sądowa jest jednym z najgorszych miejsc do poznawania osobowości człowieka. Jedynie sensowne jest rozbudowywanie czynności pozwalających na pozwalających na poznawanie osobowości oskarżonego poza salą sądową.

[…] Prawo jest nauką stosowaną i proces dydaktyczny nie może być oderwany od praktyki sądzenia. Prawda postępowania dowodowego nie daje się zapisać w ustawie. Ma ona charakter empiryczny, wymaga ciągłej aktywności w poznawaniu.