Rynek usług prawniczych będzie zmierzał w stronę specjalizacji. Sposobem na konkurowanie na tym rynku jest specjalizowanie się w określonych dziedzinach prawa.

[…]  Mamy skłonność do bardzo szybkiego wyciągania wniosków z niepełnego zbioru przesłanek. Często przypisujemy istnienie związku przyczynowo-skutkowego zjawiskom, które następują zaraz po sobie. A tak wcale być nie musi.

[…]  Pyt.: IES nie wypowiada się na temat prowadzonych przez siebie spraw i nie uczestniczy w życiu publicznym, bo dba o to, by zachować swoją wiarygodność? Odp.: Nie wypowiadamy się, bo jeżeli dostajemy zlecenia od sądu, prokuratury i policji, to my je wykonujemy, ale dysponentem wyników jest organ zlecający.

[…] Fotografowanie nie jest trudne. Ale fotografowanie twórcze wymaga prócz opanowania warsztatu wiadomości szerszych: zdobycia ogólnej wiedzy fotograficznej, obejmujących elementy dyscyplin pokrewnych – optyki, chemii, wiedzy o sztuce, estetyki.

[…] Kodeks karny z 1969 r. zawierał rzeczywiście przepisy wymagające bezwzględnej eliminacji. Było w nim jednak wcale niemało tych, które w całości, „z kropkami i przecinkami” przeniesiono z Kodeksu karnego z 11 lipca 1932 r. Było to działanie zamierzone i wielokrotnie uzasadniane, zarówno w dokumentacji dotyczącej prac nad kodeksem karnym z 1969 r., jak i w komentarzach.

[…] Wymiar sprawiedliwości może właściwie spełniać swe prawne i społeczne zadania tylko wtedy, gdy represję karną stosuje się wobec rzeczywistych przestępców i za rzeczywiście popełnione przez nich czyny.

[…] W roku 1976 w 112 krajach świata tortura jest stale stosowanym środkiem sprawowania władzy i uprawiania polityki.

[…] Obrońcy przekonani o własnej bezkarności niekiedy świadomie przekraczają granice dobrych obyczajów. Proces przeciwko Gorgonowej był tego znakomitym przykładem. Doktor Axer był zbyt doświadczonym i znakomitym prawnikiem, aby przypuszczać, że jego wystąpienia były dyktowane emocjami.

[…] W wątpliwych sprawach lub w razie niejednoznacznych wyników badań nie tylko prawnik, ale także biegły winien pamiętać o zasadzie in dubio pro reo, która nakazuje uznać za niewinnego, każdego, komu nie można udowodnić winy z całą stanowczością.

„Najłatwiej ludzi okłamać wtedy, gdy oni sami chcą być okłamani. Najszybciej uwierzą w to, w co koniecznie chcieliby wierzyć. Dorosłemu człowiekowi nie wmówi się niczego, czego on nie zechce przyjąć do wiadomości”. Zdzisław Pietrasik, Polityka 6/1984