[…] Wyniki walki z recydywą wskazują, że rzeczywisty sukces może być osiągany jedynie wówczas, gdy dochodzi do konsekwentnego uzupełniania represyjnej strony kary poprzez system innych środków, które są w stanie wpływać na resocjalizację sprawcy oraz usunięcie przyczyn popełniania przestępstw.

[…] Kodeks ten cechowało m.in. daleko idące pogłębienie zasady odpowiedzialności ludzkiej za działanie przestępne i jego skutki sprowadzone lub zamierzone, przy pogłębieniu tejże odpowiedzialności w kierunku subiektywizmu, jak i indywidualizmu.

[…] Opinię o wymiarze sprawiedliwości kształtują różne czynniki, wśród których szczególną role odgrywają: elementy sterowanego kształtowania opinii (oficjalne źródła przekazu); sugestie dziennikarzy, którzy zanim zapadnie wyrok skazujący, ferują własne oceny i wyroki; tendencje do uogólniania, rozszerzania jednostkowych nieprawidłowości w działaniu organów wymiaru sprawiedliwości na całokształt jego działań; przyjmowanie marginalnych znamion działalności sądów za powszechne reguły; wiara w niesprawdzone informacje oraz personifikacja w ocenie działalności wymiaru sprawiedliwości. […] A. Peyrefitte, Wymiar sprawiedliwości – między ideałem a rzeczywistością, Warszawa 1987, s. 9-10, cyt. za: Joanna Bodio, „Nieskazitelność charakteru” jako kwalifikacja zawodowa sędziego, Kwartalnik KSSiP 4(10)/2013

[…] W tym się manifestuje magiczna wiara w to, że jeśli jest coś złego, musimy przyjąć ustawę, żeby to rozwiązać. (…) Mamy zwyrodnialca, który zamordował dziecko, buch, przywalimy ustawę, żeby karać zwyrodnialców. Mamy kretyna, który wjechał w ludzi w Kamieniu, buch, walniemy ustawę, że nie wolno zabijać rodzin w Kamieniu.

[…] 29 grudnia 1989 r. Sejm znowelizował Konstytucję PRL. Inicjatywa wyszła z klubu PZPR, który wnioskował o wykreślenie zapisu o kierowniczej roli partii. (…) Modyfikacje ustawy zasadniczej, jak na owe czasy, były głębokie, ale niewystarczające.

[…] Szereg naszych świetnych potyczek i bitew w powstaniu listopadowym przyniosło skutek szkodliwy, gdyż następne pokolenie widziało w pojęciu „powstania” tylko sławę wojskową, nie zaś ważniejszy nade wszystko problem polityczny. […]

[…] Żołnierz jest odpowiedzialny tylko za to, czy jest dobrym żołnierzem, za swą odwagę, wierność, obowiązkowość. Dowódca jest odpowiedzialni za to, jak tym żołnierzem kieruje. Polityk jest odpowiedzialny za samo użycie wojska. […]

[…] Jazda po spożyciu jest nadal akceptowana, a nieodpowiedzialnych kierowców nie brakuje. Mamy po prostu ogromną grupę osób, którzy nie dorośli do prowadzenia.